محو

با چنگ و دندان گرفته‌ام هر آنچه را که زمان با خود می‌شوید
تا خود، پاره پاره شان کنم...

بر لبه پرتگاه

نزدیک نمی‌شوند
می‌دانند که تنها سقوط نخواهم کرد...

آسمان تهی

راهی به سوی انتها

سنگین از تهی بودن آسمان

جایی که انعکاس هر قدمت زمزمه می کند

«بر خطا بوده ای»

و باد ها، شبح شیطان را

در دوردست ها پچپچه می کنند...

 

جایی می روم که تنها راه

رد پای من است...

در درون

چطور با حسرت نگاه می‌کردم، تا قدم قدم او را تصاحب کرد، آن دیگری، که در وجود من است...

با او

به یاد نمی آورم که او را «اینگونه» می‌خواستم...
تنها از نا مأنوسی لذت حیوانی می‌توانم پژواک این دروغ را در یابم...

ظاهر

نمی‌توانم پنهان کنم، پس «آدم خوبی» هستم...

آنها

کسی را دوست ندارند که به آنها بگوید چه فکر می‌کند
کسی را دوست دارند که بگوید چگونه فکر می‌کند...

شب

آفتاب کم کم غروب می‌کند
و هرچه سایه ام بلندتر می‌شود من کوچکتر می‌شوم...

کاغذ سفید

کلمات را روی کاغذ جاری می‌کنم.
بوی گس جوهر را استنشاق می‌کنم، باز هم می‌نویسم.
و تنها بوی جوهر را دوست دارم...

آن دیگری

او همانی بود که تمام عمر آرزویش را کرده بودم
اما رهایش کردم
من «آن دیگری» نبودم...

آموخته

تاریکی واقعی از آنجایی شروع شد که از شدت نور کور شدم...

عمق یک نگاه

هرچه پوسته ام ستبر تر می شود
قلبم نازکتر می شود...

آگاهی

تنها یک چیز می دانم
برای فهمیدنش
همه چیز را فراموش کرده ام...

غرور

غروری که از همه چیز امتناع می کند
غروری که خاکستر ترس است...

کابوس

وقتی بیدار می شوی و می فهمی که خواب نبوده ای...